Uiteindelijk had ik vier paar trouwschoenen. Wat best frappant is aangezien ik de schoenen uiteindelijk alleen tijdens de ceremonie droeg en na tien minuten op de receptie uit deed omdat ik liever op blote voeten verder ging. Maar dit terzijde. Hoe ik aan de schoenen die ik uiteindelijk aan had kwam, is namelijk een komisch verhaal.

Wie de schoen past…

De schoenen in kwestie (deze beauties van Unisa) had ik al eerder gezien, maar ik vond 110 euro wat te veel. Dus toen ik tijdens de sale langs de Omoda liep, borrelde er wat hoop in mij op. Ik liep de winkel in en speurde naar mijn maat. Ja hoor. Daar stonden ze. Met de schoen aan liep ik nog even heen en weer langs de rekken want je weet nooit wat je tegen het lijf loopt. Terwijl ik dat deed kreeg ik een hartelijk compliment van een andere shoppende vrouw. Dat de schoenen me echt prachtig stonden. Mijn dag was goed. Ware het niet dat ik de schoenen wat te ruim vond zitten en ik vreesde dat dat niet zo handig was in combinatie met de uitdagende afdaling die ik 1 september zou moeten maken. Dus ik besloot een maat kleiner te zoeken. Daar ging het mis. Die was er namelijk niet.

Te laat?

Enigszins in dubio hupte (want een schoen met hak en een zonder) ik terug naar mijn stoeltje. Waar de vrouw die me eerder had gecomplimenteerd ook bleek te zitten. Vrolijk riep ze me toe dat ze door me ge├»nspireerd was geraakt en dezelfde schoen had besloten te passen. In de maat die ik dus niet had kunnen vinden…

Moment of truth

Nu moet je even eerlijk zeggen: wat had jij gedaan? Ik was ondertussen verliefd op de schoenen en zag mezelf al paraderen in mijn trouwjurk met deze pareltjes eronder. Deze vrouw babbelde ondertussen vrolijk verder dat ze ook de gele nog wilde passen omdat ze daar een jurkje bij had. Maar dat ze de groene ook zo mooi vond. Daar zag ik mijn kans. En voor ik tijd had om na te denken of ik het wel kon maken hoorde ik mezelf zeggen: ‘Als je die gele neemt, wil je het dan even laten weten? Die groene die jij aan hebt, zijn namelijk in de maat die ik zoek…’ Ze keek me een beetje verwonderd aan en op dat moment kwam het meisje van de winkel vertellen dat de gele niet meer in haar maat beschikbaar waren. Het was nu of nooit. Voor ik het wist vervolgde ik mijn zin: ‘…en ik wilde ze eigenlijk dragen op mijn bruiloft.’. En toen brak de hel los. De vrouw veerde op en probeerde zo snel mogelijk de schoenen uit te trekken terwijl ze tegen iedereen die het wilde horen riep: ‘Deze meid gaat trouwen! Op deze schoenen!!’. Ik schrok me een hoedje en liep 5 minuten later in een geweldig humeur naar huis. Wat een prachtige reactie.

Lieve mevrouw van de schoenen, mocht je dit ooit lezen: ontzettend bedankt. En sorry dat ik ze zo kort heb aangehad…